Mundart |
| GLÜCK
MOU DA MENSCH HOB'M
Lenz hout na grouß'n Kruapf van Berch sa
Knecht g'hoiss'n. As woa(r) a rechtschaffna, brouva und gottasfürchticha
Moa. Alla Sunnte iesa scha bazeit'n in de Stadt in de Kirg'n ganga und am Hoimweech
houta van Leiw'l am Stoa a Stampal Pfeffaminzschnaps trunk'n, is nou oan Stoinen
Kreiz vabei na alt'n Leichweech wieda hoim und hout sä Arwat za vullst'n
Zafried'nheit van Bauan varicht. Maist'ns imma zwölfa Mittooch wora wieda
dahoim, grood wenn dö Kruapfbaiara dö Supp'n aaf'n Tiesch g'schtöllt
hout. Owa heit is a scha imma aalfa vu(r)n Haus am Bankla g'sess'n. Da Nachbars
Knecht, da Ferdl, hout dös g'seah und kinnt aaf ihn zou. " Ja, wos houst
denn heit, Lenz, daß d'scha dahoim biest. Dös ies doch goua niat da
Oart. Und ganz blaß bist a in G'sicht. Ies da wohl wos passia(r)t",
hout dea neigiere g'fräigt. "Naa, dös niat, owa newa mia hout
heit oin in der Kirg'n da Schlaach troff'n." "Und derastweg'n bist
du sua weiß?" fräigt da Ferdl wieda. "Aff, damascha",
haut dou da Lenz g'sagt, "grod newa mia is passia(r)t, wöi leicht häit
dea Schlaach mie treff'n kinna." Dou hout da Ferdl a wäng dumm g'schaut
und ies weitaganga. In ganz Niedaraath owa hann se nauchat daz(h)lt, wos na grouß'n
Kruapf sa Kneecht füa(r)a saumäßes Glück g'hatt hout. |
| Hochdeutsch |
| GLÜCK
MUß DER MENSCH HABEN
Lenz hat dem großen Kropf vom Berg sein Knecht geheißen.
Es war ein rechtschaffener, braver und gottesfürchtiger Mann.
Alle Sonntage ist er schon bei Zeiten in die Stadt in die Kirche
gegangen und auf dem Heimweg hat er beim "Leibl" auf dem
Stein ein Stamperl Pfefferminzschnaps getrunken, ist dann am Steinernen
Kreuz vorbei auf dem alten Leichweg wieder heim und hat seine Arbeit
zur vollsten Zufriedenheit des Bauern verrichtet. Meistens um zwölf
Uhr Mittags war er wieder daheim, gerade wenn die Kropfbäuerin
die Suppe auf den Tisch gestellt hat.
Aber heute ist er schon um elf vor dem Haus auf der Bank gesessen.
Der Nachbarknecht, der Ferdl, hat dies gesehen und kommt auf ihn
zu. "Ja, was hast du denn heute, Lenz, dass du schon daheim
bist? Das ist doch gar nicht deine Art. Und ganz blass bist du im
Gesicht. Ist dir wohl etwas passiert," hat der Neugierige gefragt.
"Nein, dass nicht, aber neben mir hat heute einen in der Kirche
der Schlag getroffen."
"Und deswegen bist du so weiß?" fragt der Ferdl
wieder.
"Affe dämlicher," hat da der Lenz gesagt, "gerade
neben mir ist es passiert, wie leicht hätte der Schlag mich
treffen können."
Da hat der Ferdl etwas dumm geschaut und ist weitergegangen. In
ganz Niederreuth aber haben sie nachher erzählt, was des großen
Kropf sein Knecht für ein saumäßiges Glück
gehabt hat.
zum Seitenanfang
| | |