die Ascher heute
Ascher Mundart
Literatur und Links

Glück muss der Mensch haben

Eine Kurzgeschichte in Ascher Mundart.

Mundart


GLÜCK MOU DA MENSCH HOB'M

Lenz hout na grouß'n Kruapf van Berch sa Knecht g'hoiss'n. As woa(r) a rechtschaffna, brouva und gottasfürchticha Moa. Alla Sunnte iesa scha bazeit'n in de Stadt in de Kirg'n ganga und am Hoimweech houta van Leiw'l am Stoa a Stampal Pfeffaminzschnaps trunk'n, is nou oan Stoinen Kreiz vabei na alt'n Leichweech wieda hoim und hout sä Arwat za vullst'n Zafried'nheit van Bauan varicht. Maist'ns imma zwölfa Mittooch wora wieda dahoim, grood wenn dö Kruapfbaiara dö Supp'n aaf'n Tiesch g'schtöllt hout.
Owa heit is a scha imma aalfa vu(r)n Haus am Bankla g'sess'n. Da Nachbars Knecht, da Ferdl, hout dös g'seah und kinnt aaf ihn zou. " Ja, wos houst denn heit, Lenz, daß d'scha dahoim biest. Dös ies doch goua niat da Oart. Und ganz blaß bist a in G'sicht. Ies da wohl wos passia(r)t", hout dea neigiere g'fräigt.
"Naa, dös niat, owa newa mia hout heit oin in der Kirg'n da Schlaach troff'n."
"Und derastweg'n bist du sua weiß?" fräigt da Ferdl wieda.
"Aff, damascha", haut dou da Lenz g'sagt, "grod newa mia is passia(r)t, wöi leicht häit dea Schlaach mie treff'n kinna."
Dou hout da Ferdl a wäng dumm g'schaut und ies weitaganga. In ganz Niedaraath owa hann se nauchat daz(h)lt, wos na grouß'n Kruapf sa Kneecht füa(r)a saumäßes Glück g'hatt hout.

 

Hochdeutsch


GLÜCK MUß DER MENSCH HABEN

Lenz hat dem großen Kropf vom Berg sein Knecht geheißen. Es war ein rechtschaffener, braver und gottesfürchtiger Mann. Alle Sonntage ist er schon bei Zeiten in die Stadt in die Kirche gegangen und auf dem Heimweg hat er beim "Leibl" auf dem Stein ein Stamperl Pfefferminzschnaps getrunken, ist dann am Steinernen Kreuz vorbei auf dem alten Leichweg wieder heim und hat seine Arbeit zur vollsten Zufriedenheit des Bauern verrichtet. Meistens um zwölf Uhr Mittags war er wieder daheim, gerade wenn die Kropfbäuerin die Suppe auf den Tisch gestellt hat.
Aber heute ist er schon um elf vor dem Haus auf der Bank gesessen. Der Nachbarknecht, der Ferdl, hat dies gesehen und kommt auf ihn zu. "Ja, was hast du denn heute, Lenz, dass du schon daheim bist? Das ist doch gar nicht deine Art. Und ganz blass bist du im Gesicht. Ist dir wohl etwas passiert," hat der Neugierige gefragt.
"Nein, dass nicht, aber neben mir hat heute einen in der Kirche der Schlag getroffen."
"Und deswegen bist du so weiß?" fragt der Ferdl wieder.
"Affe dämlicher," hat da der Lenz gesagt, "gerade neben mir ist es passiert, wie leicht hätte der Schlag mich treffen können."
Da hat der Ferdl etwas dumm geschaut und ist weitergegangen. In ganz Niederreuth aber haben sie nachher erzählt, was des großen Kropf sein Knecht für ein saumäßiges Glück gehabt hat.

zum Seitenanfang

 
Peter Brezina
 
Peter Ploss